Webwrit Editing Services

 बऱ्याचदा आपल्या आयुष्यात अशी माणसे भेटतात जी आपल्या काहीच कामाची नसतात. ती फक्त आपल्या भाबड्या स्वभावाचा उपयोग करण्यासाठी आपल्या आसपास असतात. जर कधी आपल्यावर काही संकट आले, किंवा त्यांच्याकडून आपल्याला काहीशी मदत होणार असेल, तर ही माणसे खुशाल हात वर करतात. पुन्हा स्वतःचा दीडशहाणपणा ही सोडत नाहीत. असल्या लोकांना योग्य जागेवर ठेवायचे असेल, स्वतःचे पैसे, आत्मसन्मान, आणि प्रकृती जपायचे असेल, तर समंजस, सालस, समजूतदार, आणि प्रेमळ माणसाने काय करावे? भांडणं करून, संताप करून काही एक लाभ होत नसतो.  तर शहाण्या माणसाने करण्याचे इतकेच उरते: १. असल्या स्वार्थी लोकांत उठणे - बसणे त्वरित थांबवले पाहिजे. आधी भेटण्याचे प्रमाण कमी करून, लवकरात लवकर स्वतःस आणि स्वतःच्या कुटुंबास असल्या लोकांपासून कायमचे दूर नेले पाहिजे. २. कामापुरते हसून, बोलून, बऱ्या बोलाने लांब जाणे, हा उत्तम पर्याय. ३. यांच्याशी कोणताही पैशाचा व्यवहार आवर्जून टाळावा. पण खरे म्हणजे कोणताही व्यवहारच टाळावा. ४. ज्यांना आपली किंमत नाही अशांचे काय लोणचे घालायचे? आणि ज्यांचा आपल्याला उपयोग नाही त्यांचे काय पापड घालायचे? अर्थात, प्र...

 ती एक मुलगी आज सुद्धा आठवते. रोजच ध्यानी - मनी दरवळत असते. तिला काही विसरता यायचे नाही. तिची उणीव नेहमीच भासत राहील.  एकदाच फक्त चिडलो होतो तिच्यावर. ते सुद्धा ती चालली आपल्या आयुश्यातून या विचाराने घाबरून. मग एकदा ती पुन्हा भेटली होती. असे वाटले होते की आमची मैत्री आता सुरक्षित आहे. आता आम्हा दोघांना कोणीही वेगळे करू शकणार नाही. पण मग काही ती पुन्हा दिसली नाही.  म्हाताऱ्या माणसाला दैवी दर्शन झाले त्याचे समाधान नाही! त्यास मैत्री, संवाद वगैरे हवे होते. त्याला कोण समजावणार कि तसले काही होत नसते. दैवी शक्त्यां आयुष्यात एकदाच येतात. त्या नंतर त्या हरवून जातात. आपण कितीही कळकळीची विनवणूक केली, खरे काय ते सांगण्याचा प्रयत्न केला, वगैरे ... त्याचा काही एक उपयोग होत नसतो. ती आली होती लाडक्या बाळा सारखी, आणि गेली तेव्हा खूप मोठी झाली होती. आपलेच बाळ आपल्यापेक्षाही मोठे होईल असे वाटले नव्हते. पण त्याला त्याचे आयुष्य जगायचे असते, त्यामुळे ते एके दिवशी दूर जात राहाते. आता यात न समजण्यासारखे काय आहे? तरी मनाचे माकड काही ऐकत नाही! पण पोरी, तू जेथे असशील तेथे सुखी रहा, हं. छान जग आपले...